Koncert kompozytorski


Studio S1, UMFC
13 maja 2011 r., godz. 18:00

Impresje pokon­cer­towe

13 maja 2011 r. na dorocz­nym kon­cer­cie wień­czą­cym rok pracy usły­sze­li­śmy utwory stu­den­tów i absol­wen­tów (klas pro­fe­so­rów: Mariana Borkowskiego, Zbigniewa Bagińskiego i Mar­ci­na Błażewicza) Podyplomowych Studiów Kompozycji UMFC. Zaprezentowało się 7 kom­po­zy­tor­skich indy­wi­du­al­no­ści, każda inna i czym innym fascynująca.

Artur CieślakEtiudzie na for­te­pian (dru­giej z cyklu trzech) poka­zał współ­cze­sne obli­cze wir­tu­ozer­skiej pia­ni­styki w świet­nym wła­snym uję­ciu, a w Reminiscencjach na sak­so­fon i for­te­pian stwo­rzył świat pełen zaska­ku­ją­cych i zróż­ni­co­wa­nych, utrzy­mu­ją­cych słu­cha­cza w napię­ciu, zda­rzeń muzycznych.

Sławomir ZamuszkoSuicie na altówkę zbu­do­wał stop­niowo roz­wi­ja­jącą się nar­ra­cję o wie­lo­fazowej budowie.

Aleksandry Garbal 5 Preludiów na for­te­pian – to pięć mikro­świa­tów dźwię­ko­wych, wyra­zistych w cha­rak­te­rze i skon­tra­sto­wa­nych ze sobą. Dyptyk, także zło­żony ze skon­tras­to­wa­nych czę­ści, dał pole do pia­ni­stycz­nego popisu. Affresco, utwór na sak­so­fon altowy i for­te­pian o mean­drycznym prze­biegu, pro­wa­dził słu­cha­cza krętą ścieżką dźwię­ko­wej narracji.

Aldony Nawrockiej Pieśni do słów Maurice’a Carême’a na bas-baryton i for­te­pian to dzieło w pełni doj­rzałe o sub­tel­nej i wysma­ko­wa­nej par­tii for­te­pianu oraz par­tii głosu dają­cej moż­ność ujaw­nie­nia liryki bary­tonu, wszystko poka­zane współ­cze­snym języ­kiem o wyso­kim indywidualizmie.

Illumination II na klar­net Ryszarda Osady – minia­tura o prze­my­śla­nej, roz­wi­ja­ją­cej się z cha­rak­te­ry­stycz­nych moty­wów, dra­ma­tur­gii – uka­zała wszech­stronne moż­li­wo­ści instrumen­tu, zna­ko­mi­cie wyko­rzy­stane przez kompozytora.

Anna Przydworska w klar­ne­to­wych 3 Impresjach zapro­po­no­wała trzy nastroje, a w Poszu­kiwaniach na for­te­pian zmie­rzyła się z muzycz­nym pastiszem.

Artur Żuchow­ski, kompozytor-akordeonista, przed­sta­wił dwa cie­kawe utwory wzbo­ga­ca­jące współ­cze­sną lite­ra­turę akor­de­onową – solową: Smętek i kame­ralną: Duo na skrzypce i akordeon.

Dodać trzeba, że pro­fe­sjo­na­lizm wyko­naw­ców wzniósł walor pogłę­bio­nej inter­pre­ta­cji i artys­tycznego wzlotu, a kon­cert zgro­ma­dził sporo mło­dej publicz­no­ści, która cie­pło przy­jęła muzyczny program.

Alicja Gronau